قالبی'>قالبی زندگی کردن و پیش رفتن در یک بستر برنامه ریزی شده هر چقدر هم خودخواسته باشه، بالاخره آدم رو وادار به اقرار به خستگی می کنه.اقرار به بیماری حتی.....خستگی از یک سلسله رویه هایی که حتی ممکن هست بی اونها آدم معنای زندگیش رو زیر سوال رفته تلقی کنه. برای من، آدمی با حساسیتهای منحصر بخود و سختگیری های منحصر بخود، وقتی از سرکار برگردم به خونه م و بی توجه به برنامه های ریخته شده 2-3 ساعت بخوابم و بی اونکه طبق روال کتابهارو باز کنم و با انگیزه های خودساخته سعی کنم 3-4 ساعتی درس بخونم که از استرسشون،ف

تا اون جایی که به یاددارم زیاد سراغ کتابهای دسته چندم رفتم.هرجا چوب حراج بر کتابخانه شخصی خورده باشه یا کتابهای دسته دوم در حال عرضه باشن می ایستم و وقت میذارم.یک دلیلش قیمت کتابهاست اما فقط این نیست. دلایلی دیگه ای هم هستن.یکی از اونها حس خوبم به مخاطبان و ادمهایی بوده که در زمانی گذشته تر از اونچه که من درش ایستادم اینهارو دست گرفتند و ورق به ورق باهاش پیش رفتند. بعضی ازین کتابها دنیای خاصی باخودشون دارن.توقف من بویژه روی اونهایی هست که در صفحات ابتدایی شون تقدیم ها و یادگاری ها ثبت شدند. معمو

حریم خصوصی انسان، در کنار محیط و آدمها بعلاوه دلبستگی ها، فهمیات و کشفهای خاصش، دنیای اون رو تشکیل میدن. وقتی یکی از این قطعات جابجا بشه یا گم بشه یا موقتا  و دائما بنابر هر دلیلی کناری گذاشته شه، دیگه درحال زندگی کردن نیست، بلکه درحال حمل ه! حمل زندگی! ظاهر قطعات تغییر کردنی اند اما جایگاهشون در کلیت، بنظر نمیاد که باشن. مکملند و یکی نمی تونه در نبود دیگری کارایی اون رو داشته باشه.و روشن هست که این قطعه قطعه کردن و مثله کردن زندگی و تَنگ و مضیق کردنش چه عدم تعادلی به روی زندگی می پاشه.و آدم رو

نگاه نو آدم را دچار تفکرات نو می کند. و تفکر نو ، سبک و سلوک نو...و نو از منظر من ِ نگارنده مفهوم تفاوت را دارد. و این که تفاوت، تغییر می طلبد و تغییر باید خواسته شود وگرنه خطهای ممتد پشت سرهم چیده شده چه دردی را از آدم درمان خواهند کرد... به این فکر می کنم که خط ممتد بودن خوب نیست. ادم را دچار یک ریختی می کند و ادم یک ریخت، توان نو نگاه کردن را ندارد و اینجاست که تعطیلات درونی سربر می اورد و آدمی ِ ادم ، یک جا تعطیل می شود.... و این نوع تعطیلات، با بهانه های موقتی سال و روز و ماه نو حتی با کوله